เธอคงไม่มีวันกลับมา

เธอคงไม่มีวันกลับมา....
จึงปล่อยฉันให้อ่อนล้า...อยู่ตรงนี้...
เจ็บปวด...กับน้ำตาที่มี...
ให้ฉันพร่ำเพ้อทุกนาที.....โดยไม่เหลือใคร...

แต่อยากให้เธอรู้นะคนดี...
ว่าฉันคนนี้.....ยังคงรักเธอ....มากแค่ไหน....
แม้ในวินาทีนี้....เธอจะคิดถึงใคร...
อยากให้รู้ว่า หนึ่งลมหายใจ....ยังมีไว้....เพื่อคิดถึงเธอ...

จาก forward mail

อย่ากลับมาอีกเลยที่รัก
ฉันอยากจะพักจิตใจใว้แค่นี้
น้ำตามันไหลหมดแล้วที่ฉันมี
จากนี้ฉันไม่อยากต้องเสียใจ
แต่อยากให้เธอรู้นะคนดี
แม้ฉันวันนี้จะรักเธอแค่ไหน
ซักวันฉันก็อาจต้องรักใคร
เพราะโลกที่กว้างใหญ่ ไม่ได้มีเพียงเธอ ;D

โพสต์นี้จบได้อย่างลงตัว
น่ากลัวจะเขียนต่อก็ไม่ได้
กระแสน้ำเชี่ยวแรงเกินไป
เรือลำไม่ใหญ่ขวางไว้มันไม่ดี

ยินดีครับที่ได้ร่วมแบ่งปันความรู้สึก ออกมาเป็นบทกลอนไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตาม
ข้อความข้างบนของอาจารย์มันสะกิดใจผมในวันที่ต้องสูญเสียครอบครัว ผมก็อยากให้เขากลับมา
อารมณ์ก็ประมาณนั้นเลยครับ แต่ชีวิตเราต้องดำเนินต่อไป จึงได้รับรู้ความจริงที่ต้องยอมรับ
ก็เลยเกิดมีอารมณ์ประมาณบทที่เขียนตอบน่ะครับ ต่างแต่ในเรื่องนี้ตัวละครไม่ได้ตายจาก เท่านั้นเอง